จักราชแห่งศิวะนคร (บทที่3)
...เกษรา เกษรา โอ้ นี่ศิวะเทพทรงประทานเจ้ากลับคืนสู่อกพี่แล้วใช่ไหม จงมาเถิดมาหาพี่ พี่รอเจ้าอยู่ในที่ซึ่งเจ้าย่อมรู้ว่าที่ใดมาเถิดน้องพี่เกษราเทวี..
เรายังไม่ได้หลับใชมั้ย เกษราถามตัวเอง เมื่อกี๊เธอได้ยินเสียงเรียกจากผู้ชายคนหนึ่ง มันดังมากจนเธอต้องพยายามลืมตาขึ้นมาทั้งๆที่เธอมั่นใจว่าเธอยังไม่ได้หลับ เสียงเรียกนั้นช่างคุ้นหูเหลือเกิน เกษราเทวี ตอนนี้เธอเริ่มมั่นใจว่าชื่อที่หายไปจากบันทึกนั่นคือชื่ออะไร แต่ทำไมเขาคนนั้นถึงเรียกเธอว่าเกษราเทวีนะ เธอทนนอนสงสัยอยู่ไม่ได้จนต้องลุกขึ้นมาหยิบกระบอกบรรจุบันทึกและเดินออกมาภายนอกแล้วมุ่งไปสู่วิหารเบื้องหน้า
ข้างนอกมีแสงจากตะเกียงอยู่วอบแวมพอให้ได้เห็นทาง เธอเดินเข้าไปสู่ชั้นแรกของมหาวิหารด้วยความความรู้สึกคุ้นเคย แม้บริเวณข้างในจะสลับซับซ้อนเพียงใดเธอก็มั่นใจในที่หมายที่เธอกำลังจะไป เมื่อเธอเดินลึกเข้าไปจนเจอเทวรูปประทับนั่งอยู่เหมือนโบราณสถานที่อื่นๆ แต่ที่แปลกจนเธอแทบลืมหายใจก็คือ ที่ตัวเทวรูปมีแสงสีทองเปล่งประกายออกมาโดยรอบ ความไม่มั่นใจทำให้เธอต้องขยี้ตาตัวเองแต่ภาพนั้นก็ยังไม่หายไป เธอเดินเข้าไปที่เทวรูปนั่นเหมือนคนละเมอ เมื่อมือเธอแตะที่ปิ่นของเทวรูปก็ปรากฏสิ่งอันน่าอัศจรรย์ขึ้น
นั่นก็คือภาพฝันซึ่งเธอเคยเห็นมานับครั้งไม่ถ้วน แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความฝันแต่มันเป็นภาพที่เธอมองเห็นเหมือนดูโทรทัศน์อยู่ แต่หน้าจอกลับกลายเป็นกำแพงเบื้องหน้าของเธอแทน แล้วเหตุการณ์ทุกอย่างที่เธอเคยสงสัยก็กลับชัดเจนถูกและประติดประต่อขึ้นทันที เบื้องหน้าภาพของนางกษัตริย์ที่เธอไม่เคยเห็นหน้าก็ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ เพราะนอกจากการแต่งตัวแล้วทุกสิ่งทุกอย่างของเธอผู้นั้นก็เหมือนเธอกำลังส่องกระจกดูภาพตัวเองไม่มีผิดเธอรู้สึกเหมือนเป็นตัวเธอเองที่โลดแล่นอยู่ในนั้น โลกปัจจุบันตลอด29ปี กลายเป็นแค่ความฝัน ข้างนอกนั่นทุกสิ่งทุกอย่างคือความฝัน แต่สิ่งที่เธอจะเผชิญต่อไปนี้ต่างหากคือความจริง
และแล้วภาพทั้งหมดก็หายไป แสงสว่างจากเทวรูปก็หมดไป พร้อมกับเสียงกำแพงหินรอบตัวเธอลั่นไปหมด เธอรู้สึกว่าใต้ฝ่าเท้าของเธอสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและค่อยเบาลง พร้องกับกำแพงหินเบื้องหน้าเธอถูกเลื่อนออกจากกัน เหมือนมีมือของเทพเจ้ามาช่วยเลื่อนหินน้ำหนักเป็นร้อยๆตันออกจากกัน เกษรามั่นใจแล้วว่าเบื้องหลังประตูหินนั่นคืออะไร มีบางสิ่งบางอย่างรอคอนเธออยู่ จากภาพที่เธอเห็นและการคาดเดาของเธอเอง ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องแบบนี้จะมีอยู่จริง สาเหตุของความเจ็บปวดรวดร้าวใจของเธออยู่ข้างหลังประตูนี้แล้ว เธอกำลังจะได้พบเขา คนที่เรียกเธอมาที่นี่ คนที่เธอรู้จักผ่านความฝันมาตลอด29ปี วันนี้แล้วที่เราจะพบกัน หลังต้องพลัดพรากจากกันมา 2 พันปี วิษณุพรหมนาถ มหากษัตริย์แห่งศิวะนคร...
จบบทที่3
edit @ 2006/11/19 08:20:58
